mommy
thilasmos
toketos
mycare - φροντίδα
athome
arkoudos
nanny - επιλέγοντας νταντάδες
ΠΑΙΔΙ ΠΑΙΔΙ

Μια χαρά είναι τα Pokemon και για τα παιδιά

3 years ago

author:

Mommy.gr

Μια χαρά είναι τα Pokemon και για τα παιδιά

Κάποια στιγμή, όλοι στο γραφείο ξεκινάνε τα “γιατί άργησες, κυνηγούσες Pokemon.” Έκανα ότι κατάλαβα, που δεν… έσκασα ένα μικρό χαμόγελο, και πήγα να ανοίξω τον υπολογιστή. Το απόγευμα στο γυμναστήριο πάλι τα ίδια. Είσαι κουρασμένος, τι έκανες, κυνηγούσες Pokemon; Άρχισα να πιάνω το υπονοούμενο, προφανώς ήταν κάτι σαν το Ice Bucket Challenge, την Koloterorita, το Gagnam Style, και όλα αυτά τα craze που κάνουν τον γύρο του ιντερνετικού χωριού τρεις φορές το δευτερόλεπτο.

Θυμήθηκα και τα Pokemon, ήταν λίγο μετά τη δική μου gaming εποχή και άρχισα να μπαίνω στο νόημα. Δεν ήξερα τι ακριβώς, αλλά ήξερα τα δύο βασικά: Pokemon και οποιοδήποτε ρήμα συνώνυμο της αναζήτησης ταιριάζει κολλημένο από δίπλα. Μετά έμαθα και τη νέα βερζιόν και συμπληρώθηκε η εικόνα.

Δεν ήταν κακό, εδώ που τα λέμε.

Και μάλιστα, είχε στοιχεία από ένα πολύ αγαπημένο παιχνίδι που παίζαμε μικροί. Ήταν σαν αυτό που η μία ομάδα σχεδίαζε έναν χάρτη και έγραφε οδηγίες με τις θέσεις όπου θα κρύβονταν τα μέλη της και η άλλη ομάδα έπρεπε να τους ανακαλύψει. Τι φάπα έπεφτε στο τέλος όταν ξεκινούσαν τα «καλά ρε, στο δημαρχείο από πίσω δεν είπες;» *ήταν δύο στενά πίσω από το δημαρχείο;* Και τι κλωτσίδια έπεφταν, όταν κάποιοι πήγαιναν και έμπαιναν σε μαγαζιά γνωστών που ήξεραν εκ των προτέρων ότι δεν θα μας αφήσουν να μπούμε μέσα και να ψάξουμε, γιατί ποιος λογικός άνθρωπος θα το έκανε.

Κάτι τελευταίο πολύ σύντομα. Μου θύμισε και τις ασκήσεις προσανατολισμού στο στρατό. 10 σημεία να τα βρεις μέσα σε 4-5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, φορτωμένος σα χαμάλης. Που ήσουν στο σωστό σημείο, το «πόκεμον» πουθενά, και μετά καταλάβαινες ότι ήταν στο βράχο ακριβώς πάνω από το κεφάλι σου. Μόνο που ήθελες άλλη μια ώρα περπάτημα γύρω γύρω το βράχο.

Και πάμε στο θέμα αυτού του άρθρου. Πραγματικά δεν βρίσκω τίποτα κακό στο Pokemon GO και αντίθετα το βλέπω με πολύ συμπαθητικό μάτι. Στο δικό μου χαρακτήρα κολλάει καλύτερα κάτι τέτοιο που περιλαμβάνει μια εφαρμογή γεωπληροφορικής με ένα iconic videogame των 90’s παρά το Ice Bucket Challenge, παρά το γεγονός ότι έχει πιο ενδιαφέρον φορμάτ από την Κoloterorita.

Δεν μπορώ την γκρίνια και την τεχνοφοβία. Το Pokemon GO είναι το παιχνίδι με τους χάρτες του σήμερα. Αυτά τα «τότε ήταν πιο καλά τα παιχνίδια» και «δεν τα φτιάχνουν έτσι» και σε «ποια κοινωνία θα φέρουμε τα παιδιά μας» δεν με αγγίζουν. Μια χαρά είναι τα Pokemon. Τα παιδιά ασκούν τη σκέψη τους, το σώμα τους, μαθαίνουν την τεχνολογία, μακάρι να υπήρχαν και άλλα.

Θέλω να πω, εμείς μεγαλώσαμε με Lego, Puzzle, τρενάκια, και Κάστρα – Πολιορκητές. Όταν έπρεπε να κάνουμε παιχνίδια τύπου Hide ‘n’ Seek, τα κάναμε με χαρτί και μολύβι και οδηγίες στο πόδι. Απλά είναι διαφορετικό το μέσο, το παιχνίδι είναι το ίδιο.

Είναι εθιστικό; Έτσι πρέπει να είναι τα παιχνίδια εξ’ ορισμού. Θυμάμαι και για τα Lego, που τότε μετρούσαν καμιά δεκαετία στην Ελληνική αγορά, οι γονείς έλεγαν «θα μεγαλώσουν τα παιδιά και θα κάνουν όλο τσίκι τσίκι». Όλα αυτά έχουν μια αλήθεια στον πυρήνα τους, αλλά δεν αναιρούν την σημασία του παιχνιδιού. Το παιχνίδι πρέπει να είναι εθιστικό, να είναι χαρά, να συναρπάζει τις αισθήσεις και το μυαλό σου, και την ίδια ώρα να γυμνάζει το σώμα.

Δεν είναι σαν το ποδόσφαιρο; Κανένα πρόβλημα, θα έρθει και η ώρα του ποδοσφαίρου.
Τα παιδιά θα βρουν και τα δύο μπροστά τους, θα τα δοκιμάσουν και θα κολλήσουν με αυτά που τους αρέσουν καλύτερα. Δηλαδή, ένα κλειστό παιδί θα είναι καλύτερα, ή θα κολλήσει καλύτερα με το ποδόσφαιρο, ειδικά σε αυτά τα εντατικά περιβάλλοντα των ακαδημιών, εκεί που μαθαίνουν το παιχνίδι μέσα από τις προπονήσεις και όχι ανάποδα, στα «αγγλικά» του 2010-2010;

Αν το παιδί είναι από τη φύση του πιο δημιουργικό, έχει μεγαλύτερη έφεση στη γεωμετρία και τη μηχανική θα πρέπει ντε και καλά να κάνει κάποιο ομαδικό άθλημα; Ή να διαβάζει κάποιο βιβλίο;

Ή να μην παίξει Pokemon από το φόβο της τεχνολογίας;