Με μαξιλάρι την άμμο και ταβάνι τα αστέρια
mommy
thilasmos
toketos
mycare - φροντίδα
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΙΔΙ ΠΑΙΔΙ ΣΧΕΣΕΙΣ

Με μαξιλάρι την άμμο και ταβάνι τα αστέρια

November 11, 2016

author:

Mommy.gr

Με μαξιλάρι την άμμο και ταβάνι τα αστέρια

Γράφει η Χρυσαυγή Ατσιδάκου – Τζόρβα

“Όταν ήμουν μικρή δεν είχα iphone, ούτε laptop, ούτε psp. Έπαιζα όλη μέρα κρυφτό, σχοινάκι και ποδήλατο. Πήγαινα σπίτι όταν νύχτωνε. Η μαμά μου δεν με έπαιρνε τηλέφωνο, απλά μου φώναζε από το σπίτι. Αντί για facebook είχα τους φίλους της γειτονιάς μου. Δεν είχαμε Dettol, αλλά παίζαμε στη λάσπη. Κάθε μέρα βλέπαμε Μπακς Μπάνι και όχι το χαμηλής ποιότητας τηλεοπτικό προϊόν που μας σερβίρουν τώρα. Χαρούμενη παιδική ηλικία… Ανέβασέ το κι εσύ στο προφίλ σου, εάν έχεις πιει νερό από το λάστιχο και πάλι επιβίωσες…”

Συνήθως όταν με προσκαλούν να ανεβάσω στο facebook κείμενα ή να κάνω like σε κείμενα, είτε γελάω, είτε εκνευρίζομαι. Με αυτές τις συγκεκριμένες φράσεις όμως ήταν διαφορετικά.

Θυμήθηκα πόσο τυχερή είμαι για την παιδική και εφηβική ηλικία που έζησα, ενώ παράλληλα αμφέβαλλα για το αν είναι το ίδιο τυχερές η σημερινή νέα γενιά αλλά και οι επόμενες.
Προχθές μια φίλη – μαμά, μου έλεγε δεν ξέρω πια τι να πάρω στα παιδιά μου για τα Χριστούγεννα. Δεν τους λείπει τίποτα. Έχουμε γεμίσει το διαμέρισμα παιχνίδια, παιδικά βιβλία και ρούχα και πάλι παραπονιούνται.  Ναι, αλλά δεν έχουν τον δρόμο της γειτονιάς για να παίξουν “μήλα” με τους φίλους τους μέχρι να πέσει ο ήλιος, ούτε κάνουν ποδηλατάδες κάτω από τα αστέρια, ούτε μαζεύουν λουλούδια και πασχαλίτσες την άνοιξη, ούτε περνούν ανέμελα τα καλοκαίρια τους σε καλύβες από καλάμια δίπλα στο κύμα.

Στα “αστικά χρυσά κλουβιά” δεν χωρούν όλα αυτά. Σε πολλές ελληνικές πόλεις τα “Παιδία δεν παίζει”, όπως “φώναξε” ήδη από το 2011 μέσα από ένα ντοκιμαντέρ μια παρέα παιδιών από την Πάτρα, η οποία διεκδικούσε το αυτονόητο για την πόλη της: έναν χώρο, μια αλάνα για παιχνίδι.

shutterstock_435848512

Όπως όμως χάνεται το αληθινό παιχνίδι για το μικρό παιδί, έτσι χάνεται και η αθωότητα για τα λίγο πιο μεγάλα παιδιά. Μια πιτσιρίκα, μαθήτρια γυμνασίου με εξέπληξε δυσάρεστα, όταν μου είπε ότι το να έχεις σεξουαλικές επαφές με το άλλο φύλο, ήδη από το σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο, θεωρείται το πλέον νορμάλ. Οι αριθμοί δε διαφωνούν μαζί της. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες οι Ελληνίδες έφηβες ξεκινούν σεξουαλικές επαφές κατά μέσο όρο στα 14,5 τους χρόνια. Επίσης προφυλακτικό χρησιμοποιεί μόνο το 50% των εφήβων. Τι περιθώρια αφήνουν οι ταχύτητες της εποχής για την προσμονή του πρώτου φιλιού ή της πρώτης φοράς και ακόμα περισσότερο για την συναίσθηση της αξίας τους;

Δυστυχώς υπάρχει και χειρότερο, λογική συνέπεια των πιο πάνω: Όλο και αυξάνονται τα ποσοστά που καταγράφουν το καταθλιπτικό συναίσθημα σε εφήβους. Όλο και περισσότεροι νέοι έρχονται αντιμέτωποι με την κατάθλιψη. Ειδικά τα κορίτσια εμφανίζουν συμπτώματα σε ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό. Ποιος να το λεγε πριν μερικές δεκαετίες ότι είναι ποτέ δυνατόν η εφηβεία και η κατάθλιψη να συναντιούνται στη ζωή.

Αυτά αναλογιζόμενη είμαι βέβαιη πια ότι σε πολλά πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω για να πάμε μπροστά. Πρέπει να πάμε στην καλύβα από καλάμια δίπλα στο κύμα, με μαξιλάρι την άμμο και ταβάνι τα αστέρια.

Χρυσαυγή Ατσιδάκου-Τζόρβα
Δικηγόρος – Δημοσιογράφος
Παρουσιάστρια της διαδικτυακής εκπομπής “Όλα για τη Μαμά”