Η μουσική γιορτάζεται από την ώρα που γεννιέται η ζωή
mommy
thilasmos
toketos
mycare - φροντίδα
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Η μουσική γιορτάζεται από την ώρα που γεννιέται η ζωή

June 20, 2017

author:

Mommy.gr

Η μουσική γιορτάζεται από την ώρα που γεννιέται η ζωή

Γράφει ο Μουσικολόγος
Γιώργος Μυζάλης

Διαβάζω κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο για τις εκδηλώσεις που θα γίνουν στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής. Στο θερινό ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου), κάθε χρόνο, από το 1982 σε ευρωπαϊκό επίπεδο και από το 1999 στην Ελλάδα, γιορτάζουμε τη Μουσική – λέει. Φέτος, μάλιστα, ο εορτασμός θα λάβει χώρα σε 38 πόλεις της χώρας, αριθμός – ρεκόρ για τη διοργάνωση. Η μουσική έχει την τιμητική της, στις 21 τρέχοντος, και σημαντικές δωρεάν εκδηλώσεις προσφέρονται στο κοινό με αφορμή τον συγκεκριμένο εορτασμό. Το project είναι πραγματικά σπουδαίο και οι άνθρωποι που το «τρέχουν» (με επικεφαλής τον αεικίνητο Georges Perot) είναι μερακλήδες πραγματικοί. Αλλά μια στιγμή. Προφανώς, όλες οι παραστάσεις που περιμένουν το κοινό να τις ανακαλύψει σε δρόμους και πλατείες είναι καλοδεχούμενες. Ωστόσο, μήπως η συγκεκριμένη (απαραίτητη – το τονίζω) γιορτή δεν είναι μόνο γιορτή αλλά υπενθύμιση; Κι εξηγούμαι.

Η μουσική γιορτάζεται καθημερινά. Γιορτάζεται από την ώρα που γεννιέται η ζωή. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις εμβρύων που αποζητούν μια συγκεκριμένη μουσική που τα κάνει να ηρεμούν στην κοιλιά της μητέρας τους. Θα έχετε ακούσει, σίγουρα, για περιπτώσεις μωρών που «κλωτσούσαν» στην κοιλιά της μαμάς τους μέχρι που «αναλάμβανε» στο στερεοφωνικό ο Μότσαρτ ή ο Χατζιδάκις. Για παιδιά – βρέφη που δεν κλείνανε μάτι όλη νύχτα μέχρι που ξεκινούσε το νανούρισμά του στο κασετόφωνο ο Φοίβος Δεληβοριάς ή η Σαββίνα Γιαννάτου. Και σίγουρα, θα έχετε δει με τα μάτια σας μεγαλύτερα παιδάκια να επιδίδονται σε τρελούς χορούς ή σε δεξιοτεχνικό air guitar με «ροκιές» από τη δισκοθήκη του μπαμπά και της μαμάς. Για να μην αναφερθώ σε ακόμα πιο «ψαγμένα» παιδάκια που από νεαρή ηλικία αποζητούν το «Σιμούν» (μουσική – στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου).

Πρόσφατα, το βαφτιστήρι μου ο Άλκης, 3 ετών, ζήτησε (έστω δια της «νόμιμης εκπροσώπου» μητρός του) για τα γενέθλιά του ένα cd με όσες περισσότερες εκτελέσεις του «Σαν τον καραγκιόζη» (μουσική – στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος) είχε η δισκοθήκη του νονού του. Και σύμφωνα με οπτικοακουστικές καταγραφές το τραγουδάει χαμογελαστός και ευτυχής έκτοτε. Όλα τα παραπάνω αποτελούν αποδείξεις της επιδραστικότητας της μουσικής στον άνθρωπο από νεαρή ηλικία. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν συμπεριλάβει στα βασικά μαθήματα του εκπαιδευτικού τους προγράμματος, τη μουσική και τον αθλητισμό (τι σύμπτωση ε; Τα δύο μαθήματα που αγνοούνται περισσότερο στις μέρες μας).

Πέραν της εμπειρικής απόδειξης των ευεργετικών επιδράσεων της μουσικής στην ανάπτυξη του ανθρώπου και των συσχετισμών της με δημιουργικές δραστηριότητες και καθαρή ψυχαγωγία, η τέχνη αυτή έχει πολλά ακόμα αποδεδειγμένα ευεργετήματα να προσφέρει στα μικρά (και στα μεγαλύτερα ενήλικα παιδιά). Η μουσική είναι ταυτοχρόνως και τέχνη και επιστήμη. Οι κανόνες που τη διέπουν μοιάζουν με εκείνους των μαθηματικών. Ένα παιδί που θα ασχοληθεί από μικρό με τη μουσική (ίσως και με κάποιο μουσικό όργανο) δεν θα έχει το παραμικρό πρόβλημα να κατανοήσει τα κλάσματα στην πρώτη τους παράδοση στην αίθουσα διδασκαλίας των μαθηματικών. Υποδιαιρέσεις του ρυθμού, της έκτασης και των διαστημάτων των νοτών, αλλά και σημειογραφία, θα βοηθήσουν το νεαρό μαθητή να κατανοήσει αριθμητές, παρονομαστές και λοιπές παρόμοιες σπαζοκεφαλιές.

Παράλληλα, η γνώση ενός μουσικού οργάνου θα βοηθήσει ένα παιδί στην κοινωνικοποίηση και την ενσωμάτωσή του στην ομάδα. Στα χρόνια που θα ‘ρθουν, με μια κιθάρα, ο μικρός Άλκης θα μπορέσει ευκολότερα να «κερδίσει την καρδιά» της αγαπημένης του, που ενδεχομένως κι εκείνη με τη σειρά της (ή και προηγούμενη) θα τον έχει μαγέψει με την γλυκιά φωνή της. Ταυτόχρονα, οι φίλοι θα μαζεύονται πάντοτε γύρω από τον οργανοπαίχτη (που συνήθως είναι και καλλίφωνος) σε παραλίες, σαλόνια και μπαλκόνια. Τέλος, θα θυμηθώ μια φράση του πατέρα μου (από εκεί ψηλά), που, αν και τελείως άμουσος και φάλτσος (σκεφτείτε, όποτε αποφάσιζε να τραγουδήσει στο μπάνιο, νομίζαμε ότι πνιγόταν και τρέχαμε να τον… σώσουμε), έλεγε αναφερόμενος στο δάσκαλο της μουσικής που είχαμε στο σχολείο και μας είχε οργανώσει σε ορχήστρες και χορωδίες: το σημαντικότερο πράγμα που πέτυχε ο άνθρωπος αυτός, είναι που σας «έσπρωξε» προς τη μουσική και ταυτόχρονα μακριά από άλλες δραστηριότητες πιο επικίνδυνες.

Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο κλείσιμο για το παρόν κείμενο, από εκείνο το παιδικό τραγουδάκι που λέγαμε στη χορωδία του δημοτικού και που, όποτε το σκέφτομαι, συγκινούμαι και ανατριχιάζω: αν όλα σβήσουνε πάνω στη γη, η μουσική θα ζει, η μουσική θα ζει, δεν θα χαθεί…

Γιώργος Μυζάλης
Μουσικολόγος Phd
www.musicspins.gr