Αγάπη, άσε κάτω τη βάπτιση!
mommy
thilasmos
toketos
mycare - φροντίδα
ΜΠΑΜΠΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΧΕΣΕΙΣ

Αγάπη, άσε κάτω τη βάπτιση!

October 6, 2016

author:

Mommy.gr

Αγάπη, άσε κάτω τη βάπτιση!

Αχ, αυτός ο άντρας μου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κλισέ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια.
Μπλέκεται παντού, ξέρει τα πάντα, κάνει τα πάντα, είναι επιστήμονας, δικηγόρος και γιατρός μαζί. Θα μου πεις τον ερωτεύτηκα και τον παντρεύτηκα, σωστά; Σωστά. Δεν μου έκρυψε τίποτα, ενώ εγώ, μεταξύ μας τώρα, έκρυψα ένα δύο πραγματάκια για να τον κερδίσω, σωστά; Σωστά. Ήταν όλα εκεί από την αρχή και μπορούσα να πω όχι, σωστά; Σωστά. Αλλά τον παντρεύτηκα. Με αυτόν αποφάσισα να κάνω παιδιά. Μετά προσγειώθηκα στην πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα, η καθαρά γυναικεία πραγματικότητα, είναι ότι μπλέκεται με τα πάντα και δεν μου αφήνει το χώρο που χρειάζομαι για να λειτουργήσω.
Ξέρει να σφουγγαρίζει καλύτερα, ξέρει να πλένει καλύτερα, ξέρει να μαγειρεύει καλύτερα, ξέρει να σιδερώνει καλύτερα, λες και εγώ έμενα σε σκηνή πιο πριν. Εντάξει ξέρει καλά, πολύ καλά, αλλά τί σημαίνει αυτό; Γιατί πρέπει να το κάνει τόσο επιδεικτικά; Διαγωνισμός είναι και θα κερδίσουμε κάτι;

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα; Αυτό που με έχει φέρει στα όρια μου; Η διοργάνωση της βάπτισης  του μπέμπη μας. Έχει λόγο για τα πάντα: “Οι προσκλήσεις είναι άκυρες,” λέει “από πλευράς ντιζάιν γιατί δείχνουν μια βέσπα. Τι σχέση έχει μια βέσπα με μια βάφτιση;” Λες και κανείς θα προσέξει τη βέσπα και όχι την ώρα και την ημερομηνία.

Άλλο: Ότι παραμερίζω τη μητέρα του που θέλει άσπρα τραπεζομάντηλα στο τραπέζι που θα κάνουμε, ενώ εγώ θέλω κάτι πιο απλό, πιο παιδικό. Συμφωνεί κι αυτός με τα άσπρα τραπεζομάντηλα λες και είναι γάμος. Ότι τα τραπέζια είναι παραλληλόγραμμα και όχι ροτόντες. Ότι οι χαρτοπετσέτες είναι καρό και όχι μονόχρωμες, λες και θα έρθει ο πρέσβης και όχι μαμάδες με παιδάκια. Και δεν είναι ότι του τα υπαγορεύει η μάνα του, τα πιστεύει και τα λέει ο ίδιος. Εκεί είναι που μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, που χάνω την ψυχραιμία μου. Εγώ θέλω μια βάπτιση απλή, να χαλαρώσουμε, να παίξουν τα παιδάκια και να πούμε δύο κουβέντες με καθημερινούς ανθρώπους, αυτός επιμένει σε μια εθιμοτυπία που είναι εντελώς απαράδεκτη.

Αμ ο στολισμός. Του λες “αγάπη μου, δεν χρειάζεται στολισμός, βάπτιση είναι”. Και μετά κατήφορος:
-Όχι εγώ στου Γιώργου που είχα πάει το 2006, είχε μπομπονιέρες από τούλι, λαμπάδες και κεριά σε φανάρια.
-Ναι, αλλά, αγάπη μου, τώρα είναι 2016 και είμαστε στο τρίτο μνημόνιο
-Αλλάζει, όμως. Σιγά σιγά βγαίνουμε από το μνημόνιο
-Ε, άσε να βγούμε, και στο δεύτερο παιδί
-Ποιο δεύτερο παιδί; Αφού έχουμε οικονομική ύφεση

Άντε βγάλτε άκρη εσείς.

Εκεί που είχαμε μεγάλη σύγκρουση ήταν με την κουμπάρα. Εγώ πιστεύω κάθετα ότι αυτά είναι πράγματα των γυναικών. Εγώ επιλέγω κουμπάρα για το παιδί, γιατί θα βάλω μια φίλη μου που θα την εμπιστεύομαι, εγώ διαλέγω ημερομηνία, εγώ διαλέγω εκκλησία. Αυτός όχι. Πιστεύει ότι πρέπει να βρούμε κάποιον που να αποτελέσει καλό πρότυπο για το παιδί ώστε να μπορεί να του πει καμιά κουβέντα όταν μεγαλώσει, λες και θα του ρίξουν ναρκωτικά στην πορτοκαλάδα. Και φυσικά, κατάλληλες νονές είναι μόνο οι φίλες του. Οι φίλες οι δικές μου, δεν κάνουν ούτε για τις μπομπονιέρες.

Αμ οι μπομπονιέρες, τρομάξαμε να τον πείσουμε ότι αυτές είναι που βάζει ο κόσμος σήμερα: γλυκά του κουταλιού, βαζάκια, παιχνίδια και όχι κουφέτα σε τούλια με κορδέλες. “Σας ευχαριστώ που ήρθατε, Γιώργος. 10/10/2016” So nineties.

Είναι αυτό που λέω, καμιά φορά θέλω να φωνάξω “αγάπη, άσε κάτω τη βάπτιση”.

Γράφει η Άντα Τ.