Τι κάνουμε όταν το παιδί μας κλέβει;

Τι κάνουμε όταν το παιδί μας κλέβει;

Όσο μικρό ή μεγάλο και αν είναι ένα παιδί που κλέβει, η ιδέα και μόνο είναι δυνατόν να προκαλέσει μεγάλη ταραχή στους γονείς του. Είτε πρόκειται για το 4 ετών παιδάκι που κλέβει ένα παιχνίδι από το σπίτι ενός άλλου παιδιού – φίλου του, είτε πρόκειται για το 14χρονο παιδί που κλέβει χρήματα από το συρτάρι του μπαμπά και μικροαντικείμενα από το κατάστημα καλλυντικών. Η συνήθεια αυτή μπορεί να εδραιωθεί με αποτέλεσμα το παιδί να κλέβει όποτε του δίνεται η ευκαιρία. Πώς το αντιμετωπίζουμε; Τι κάνουμε όταν το παιδί μας κλέβει;

Γιατί κλέβουν τα παιδιά;

Η τάση αυτή ξεκινά από όταν τα παιδιά είναι πολύ μικρά και δεν συνειδητοποιούν τι ακριβώς είναι αυτό που κάνουν. Το μωράκι θέλει να έχει όλα τα παιχνίδια δικά του και παίρνει -φανερά ή όχι- και τα παιχνίδια του άλλου μωρού. Αν δεν παρέμβουμε για να πειθαρχήσουμε το παιδί, τότε μεγαλώνοντας ως νήπιο πια, θα κλέβει πράγματα από σπίτια φίλων του ή από τον παιδικό σταθμό και πάει λέγοντας. Γιατί κλέβει ένα παιδί; Ας ξεκαθαρίσουμε ότι σχεδόν κανένα παιδί δεν σχεδιάζει από καιρό την κλοπή του. Συνήθως λειτουργούν αυθόρμητα. Βλέπουν κάτι που τους αρέσει και το βάζουν στην τσέπη τους, χωρίς να σκεφτούν αν η πράξη αυτή είναι σωστή ή λάθος και φυσικά χωρίς να σκεφτούν αν μια τέτοια πράξη έχει συνέπειες και ποιες είναι αυτές.

Τα μεγαλύτερα παιδιά όμως –στην εφηβεία για παράδειγμα- μπορεί να κλέψουν επειδή κάτι τέτοιο είναι «συναρπαστικό» και τους κάνει να μοιάζουν ατρόμητοι στα μάτια των άλλων παιδιών. Ή επειδή θέλουν να έχουν κάποια πράγματα που δεν μπορούν να αποκτήσουν με άλλο τρόπο. Η πειθαρχία εδώ είναι ίσως δυσκολότερη αφού η φάση της εφηβείας είναι από μόνη της αρκετά προβληματική, μην ξεχνάτε όμως ότι ένας έφηβος που κλέβει, δεν αποκλείεται να αντιμετωπίσει προβλήματα με τον νόμο.

Στρατηγικές πειθαρχίας για το παιδί που κλέβει

Αρχικά, φροντίζουμε ώστε από πολύ νωρίς να έχουμε καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση στο παιδί μας. Δεν κλέβουμε γιατί ούτε εμάς θα θέλαμε να μας κλέψουν. Δεν κάνουμε στους άλλους όλα εκείνα που δεν θα θέλαμε να συμβούν και σε εμάς. Ποτέ δεν χτυπάμε το παιδί. Ούτε όταν είναι μπροστά σε κόσμο ούτε φυσικά όταν είμαστε μόνοι μας μαζί του.

-Δώστε έμφαση στην εντιμότητα

Από όταν το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει, του μιλάμε για την αξία της εντιμότητας. Κάπως έτσι, θα αποφύγουμε και το ψέμα και τις κλοπές. Αλλά ακόμα κι αν παρασυρθεί και ομολογήσει την πράξη του, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με επιείκεια, ακριβώς επειδή παραδέχτηκε το λάθος του. Αρκεί βέβαια αυτό να μην γίνει μια ακόμη κακή συνήθεια και παρερμηνευθεί. Δεν αντιμετωπίζουμε βεβαίως με επιείκεια κάθε τις επαναλαμβανόμενες κλοπές απλά και μόνο επειδή το παιδί τις παραδέχθηκε.

-Διδάσκουμε τον σεβασμό στην ιδιοκτησία

Μοιάζει πολύπλοκο και δύσκολο αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Διδάσκουμε σεβασμό στην ιδιοκτησία, κάνοντας το παιδί να είναι υπεύθυνο για όλα όσα του ανήκουν. Για παράδειγμα, εκπαιδεύουμε το παιδί να φροντίζει τα πράγματά του. Ακόμη, δημιουργούμε κανόνες σεβασμού όπως για παράδειγμα ότι δανειζόμαστε ένα αντικείμενο αφού πρώτα το ζητήσουμε ευγενικά από τον ιδιοκτήτη του.

-Επιστρέφουμε τα κλεμμένα και ζητάμε συγγνώμη

Όταν ανακαλύπτουμε ότι το παιδί μας έκλεψε κάτι, δεν αναλαμβάνουμε εμείς να ξελασπώσουμε την κατάσταση. Βάζουμε το παιδί να επιστρέψει το κλεμμένο αντικείμενο, ζητώντας συγγνώμη.

-Η κλοπή είναι πειρασμός και σ’ αυτό απαντάμε με αυτοκυριαρχία

Αρκετοί άνθρωποι που κλέβουν, λένε ότι το κάνουν με έναν τρόπο που μοιάζει να είναι πέρα από κάθε λογική και έλεγχο. Κλέβουν γιατί δεν μπορούν να χαλιναγωγήσουν την όρεξή τους για κλοπή. Δεν ελέγχουν δηλαδή τον εαυτό τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, το παιδί πρέπει να αναπτύξει την αυτοκυριαρχία του εαυτού του. Να μάθει να πατάει φρένο και να μαζεύεται. Δεν είναι πάντα εύκολο και γι’ αυτό μπορεί να χρειαστεί η βοήθεια ειδικού.

Share This