Τα λάθη του σχολείου στον σχολικό εκφοβισμό

Τα λάθη του σχολείου στον σχολικό εκφοβισμό

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως η Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού. Παρότι έχουν γίνει άλματα στην κατεύθυνση κατά του σχολικού εκφοβισμού και της βίας τα τελευταία χρόνια, δεν παύουν να υπάρχουν σχολεία που όταν διαπιστώσουν τέτοια θλιβερά περιστατικά κάνουν λάθη στην διαχείρισή τους. Κατά πάσα πιθανότητα τα λάθη αυτά δεν γίνονται σκόπιμα, αλλά από άγνοια στη διαχείριση μιας τέτοιας λεπτής και δύσκολης κατάστασης. Γι’ αυτό και το διδακτικό προσωπικό των σχολείων πρέπει να έχει την κατάλληλη ενημέρωση για τη διαχείριση μιας περίπτωσης σχολικού εκφοβισμού. Ας δούμε ποια λάθη μπορεί να κάνει ένα σχολείο που είναι ανέτοιμο στη διαχείριση ενός περιστατικού bullying.

-Το καλύπτουν

Οι περισσότεροι διευθυντές σχολείων κατανοούν πλήρως τη σημασία της διαφάνειας ανάμεσα στο σχολείο και τους γονείς των παιδιών. Ακόμη περισσότερο όταν υπάρχουν παιδιά θύματα του σχολικού εκφοβισμού. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που προτιμούν την κάλυψη του περιστατικού προκειμένου να μην «ακουστεί» με κακό τρόπο προς τα έξω το σχολείο που διευθύνουν. Αυτό δεν είναι απλώς κάτι που στερείται ηθικής. Είναι συνάμα και ανεύθυνο αφού θέτει σε κίνδυνο και το παιδί θύμα του σχολικού εκφοβισμού και τον θύτη αλλά και το σχολείο γενικότερα. Μοιραία, το παιδί θύμα εκτίθεται σε μεγαλύτερο ακόμη κίνδυνο αφού κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για αυτό. Δίνεται δηλαδή συνέχεια στις πρακτικές του σχολικού εκφοβισμού εξαιτίας της κάλυψης που τυγχάνει να έχουν αυτά τα περιστατικά και τα παιδιά που τα προκάλεσαν.

-Το αγνοούν

Οι πολλές ευθύνες που έχουν οι δάσκαλοι συχνά τους κάνουν να μην δίνουν μεγάλη σημασία σε περιστατικά bullying. Τα υποβαθμίζουν και δεν τους δίνουν τη δέουσα σημασία με αποτέλεσμα η κακή αυτή κατάσταση να διαιωνίζεται. Τα παιδιά από την άλλη πλευρά είναι αρκετά έξυπνα για να καταλάβουν ότι οι δάσκαλοί τους δεν ασχολούνται και συνεχίζουν ανενόχλητα το έργο τους εις βάρος του άλλου παιδιού που είναι και το θύμα της ιστορίας.

-Αρνούνται ότι υπάρχει πρόβλημα

Ακόμα χειρότερα πολλοί δάσκαλοι ή διευθυντές σχολείων αρνούνται ότι υπάρχει πρόβλημα ή κρούσμα σχολικού εκφοβισμού στην δική τους τάξη ή στο σχολείο της ευθύνης τους. Ό,τι χειρότερο μπορούν να κάνουν αφού με αυτόν τον τρόπο είναι σαν να κλείνουν το μάτι στα παιδιά που κάνουν bullying την ίδια ώρα που βγάζουν τρελούς τους μαθητές εκείνους που το υφίστανται. Σε σχέση με τις δύο προηγούμενες στάσεις της κάλυψης και της άγνοιας, αυτή είναι πιθανόν η πιο επικίνδυνη αφού παίζει με κακό τρόπο με την ήδη πληγωμένη ψυχή του θύματος.

-Προσπαθούν να ισορροπήσουν την κατάσταση

Η πρακτική αυτή –του να τα βρουν δηλαδή τα παιδιά μεταξύ τους- έχει νόημα μόνο όταν τα παιδιά απλώς διαφωνούν και δημιουργούνται εντάσεις. Όταν υπάρχει bullying και έχουμε ένα θύμα σχολικού εκφοβισμού ή βίας, τόσο ξεκάθαρα μπροστά μας δεν υπάρχει τίποτα να ισορροπήσουμε. Ο θύτης πρέπει να τιμωρηθεί και να παραδειγματιστούν από την τιμωρία του και άλλα παιδιά που σκέφτονται αντίστοιχες δράσεις και συμπεριφορές. Πρέπει δηλαδή ο εκπαιδευτικός να είναι σε θέση να διακρίνει τι είναι bullying και τι μια απλή διαφωνία που οδήγησε σε τσακωμό. Το θύμα πρέπει να υποστηριχθεί με κάθε τρόπο. Υποβαθμίζοντας το bullying σε επίπεδο απλής διαφωνίας στην οποία καλούνται τα παιδιά να τα βρουν μεταξύ τους, αδικούμε το θύμα και του δημιουργούμε μεγαλύτερο αίσθημα ανασφάλειας.

Share This